شطرنج زمونه

                مثل يك بيت ته قافيه ها خواهم مـرد 

                 تـو كه رفتي همه ثانيه ها سايه شدند

                 سايه در سايه آن ثانيه ها خواهم مرد

                 شعله ها بي تو زبـــي رنگي دريـا گفـتند

                موج در موج در اين خاطره ها خواهم مرد

                گم  شده ام  در قدم  دوري چشمان بهار

                بي تو يك روز دراين فاصله ها خواهم مرد 

نخ شمع از شمع پرسيد

 چرا وقتي من ميسوزم تو آب ميشي..؟

شمع جواب داد مگه ميشه كسي كه تو قلبمه بسوزه

و من اشك نريزم

میل باز کردن پنجره حتی لحظه ای

در سر انگشتانم نمیلغزد.

نگاهم حتی به اندازه یک پلک زدن خیره نمی ماند.

لبهایم حتی به اندازه یک بوسه بر هم نمینشینند.

دلم،

دلم به اندازه یک دلتنگی خالی ست......

"تو"، هستی....

و همین همهء مرا بس

مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت

خرابم می کند هر دم فریب چشم جادویت

پس از چندین شکیبایی شبی یارب توان دیدن

که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت

سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم

که جان را نسخه ای باشد ز لوح خال هندویت

تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی

صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی

برافشان تا فرو ریزد هزاران جان ز هر مویت

من و باد صبا مسکین، دو سرگردان بی حاصل

من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

زهی همت که حافظ راست از دنیا و از عقبی

نیاید هیچ در چشمش به جز خاک سرکویت

امشب گرفته گریه ها دست دلم را

                  دریا کمک کن تا بیابم ساحلم را

بازم سلام

شرمنده بازم نگفتم و رفتم

دانشگاه شروع شده متاسفانه به

سیستم هم دسترسی نداشتم

ولی الان با عرض پوزش فراون

اومدم که در خدمتتون باشم

ولی نه مثل گذشته هر روز

شاید هفته ای ۱ بار

امیدوارم که درک کنید

می دونم که دوستای گلی دارم

و همشون منو درک می کنن

برام دعا کنید درسا خیلی سخته

امیدوارم موفق باشید

                      بای

ودیگر بار

خاطره ی سبز چشم هایت

در پشت پلک های ملتهبم

رویای یک عشق گمشده را

                       نقاشی می کند

من

تعبیر رویاهای سپیدم را

                    در خنده های تو می بینم

اما تو

خوابهای مرا

باور نمی کنی !

                                     حامد ابراهیم پور

قاب من از عکس من خالی است....

عکس او دیروز شد در قاب

پرکشید و رفت تا مهتاب

جای او خالی میان  ما

او کنون بیدار و ما در خواب

تُنگ دنیا از برایش تنگ بود

قصه اش با زندگی، جز جنگ بود

در سراب عمر خود آبی ندید

آرزویش خواب زیر سنگ بود

از همان روزی که چشمش باز کرد

صحبت از آزادی و پرواز کرد

شور این دنیا برایش هیچ بود

قصه ای نو از امید آغاز کرد...                                  

                                             شعر از زینب

عاشقی یعنی اسیر دل شدن    

با هزاران درد و غم یكی شدن

عاشقی یعنی طلوع زندگی

با صداقت همنشین گل شدن

عاشقی یعنی كه شبها تا سحر

وارد دنیای رؤیا ها شدن

عاشقی یعنی تحمل ، انتظار

مثل ماه آسمان تنها شدن

عاشقی یعنی دو دیده تا ابد

پر ز گوهرهای دریایی شدن ...

تو رفته ای به کدامین دیار؟؟؟

که تنها عکس هایت مانده یادگار

تو رفته ای بدون اینکه وداع کنی

بدون اینکه حتی مرا یاد کنی

شکسته ام

پرم از حسرت دوباره دیدنت

پرم از انتظار

خسته ام خسته تر از همیشه

خسته از دلواپسی ها ی بی امان

برگشتنت محال است ای گلم

ولی مرا ببر که بی تو

زندگی ام می شود سراب

مرا اینگونه باور کن...

کمی تنها

کمی بی کس

کمی از یاد ها رفته

خدا هم ترک ما کرده

خدا دیگر کجا رفته؟؟؟

نمیدانم مرا ایا گناهی هست؟؟؟

که شاید هم به جرم ان

غریبی و جدایی هست

مرا اینگونه باور کن....

تو آسمونا خدا رو دوست دارم. تو زمین خودمو . تو خودم

قلبمو. تو قلبم تورو از همه بیشتر دوست دارم

پاييز قريب و بي رنگ

اون همه برگ مگه كم بود

گل من رو چرا چيدي

گل من بهار من بود

گلم رو ازم گرفتي

تك و تنهام زير بارون

حالا كه نيست كنارم

ميزنم سر به بيابون 

سلام سلام سلام

شرمندم بخاطر اینکه نگفته رفتم .

با اجازتون رفتم ایران گردی.

جای همگی خالی.

خیلی خوش گذشت.

رفتم شاید یکم از فکرش بیام بیرون ولی...

از این به بعد خبر می دم.

بازم شرمنده.

دوستدار دوست داشتن شما

مهسیما